What makes a man, a man?

You hear this sentence before, in song’s lyrics, in speeches and it made your mind wonders, what really makes a man, a man?Is it what he has done in his life? Is it the choices he made? Is it the life he lived? Or is it the way he ends his life?
I think it has to be just more than that. Of course we are what we do, or better to say perhaps we do what we are. If it is so, you should be a man to be a man. Simple. Just be one, choices are not simple. I am not talking about just those choice we make every now and then which change our life, I am talking about those choices we make and change others life. We have to consider that when we do things it has some effect on other people.
Still sometimes my mind wonders why we should feel good when people engage us as a significant figure, when we really know what we are. Why we feel superior when we know just some simple choice, perhaps some luck on the way with some proper support from others made what we are? How could we don’t feel ashamed when we know everybody can do what we did? You may quote “it is not true! Everybody is unique in its own way.” Although I don’t disagree, but we have to implicate the element of environment and the time we made those choices which make us unique. Think about it.
Why we want to be The MAN?

Who we are?
Big question and maybe stupid one too, isn’t it? Why is it matter, “who we are?” when we are, here right now?!
But when you think about it, it doesn’t seem that much stupid at all.
consider it: what if you know who you really are, I’m not talking about knowing what regain or ethnic background you came from; what I am asking is you knew all about you, your desirers, your powers, your potentials all the stuffs which is fundamentally about you. Don’t you think if you knew all these things, you would put your life in a right track, you won’t never hate yourself for the things you didn’t do, because you may know that you could not do it after all!
Or may be it is a blessing that we don’t know who we are.
I personally want to know who I am and as much as I know this is one of my only wishes which will never come true, still want to reserve my chances that perhaps one day in this life time I know who I was.
I can dream, can’t I?

I fear who I am becoming,
I feel that I am losing the struggle within
I can no longer restrain it,
My strength, it is fading
I have to give in

It's the fear,
The fear of the darknessis growing inside of me
They won, they will come to life
Have to save,
Save my beloved,
There is no escape
Because my fate is horror and doom

تنفر

تمام تنم درد میکنه. نمیدونم چرا! اوضاع زندگی بد نیست، کارهام هم عقب نیستند، پس چرا حالم بده؟

میخوام داد بزنم و ناله کنم. میخوام به یکی بگم چمه اما هر کی رو میبینم، خودش گرفدار و درد من میشینه رو دردای خودش

تا حالا شده همه بهت بگن دوست دادن اما تو بازم نتونی دردتو بهشون بگی؟

من اینجوریم. نفسم در نمیاد. دارم خفه میشم و به هیچ کسم نمیتونم بگم

ولی به یکی گفتم! به اونی که باید میدونست، خودت میدونی کی رو میگم! اما نفهمید دارم درد میکشم. خوب بنده خدا خودش هم گرفتار بود. ولی دل من میخواست که اون میفهمید. همین

دیگه نمیدونم چی میشه

از خودم متنفرم و نمیدونم چرا!!؟؟

آزمایش

همیشه برام کلمه آزمایش الهی یک ایراد داشت! همیشه برام سوال بود که چرا خدا باید آدم رو آزمایش کنه؟ خدا که از همه چیز با خبره و میدونه آینده چی میشه، پس نیازی به آزمایش کردن آدم ها نداره که بدونه خوبن یا بد. از طرفی ما آدم ها هم خودمون میدونیم که خوب هستیم یا بد، نیازی به آزمایش برای اثباتش نیست.

سوال من اینه که چرا پس آزمایش الهی وجود داره؟ یا شاید تمام این داستانها سر امتحانها اینه که ما فکر کنیم که یک نفر تمام وقت داره ما رو نگاه میکنه.

جالبه! خوب و بدی که خود آدمها درستش کردن باعث شده که با راه های مختلف و برنامه های گوناگون از اون مواظبت کنه

عشق

داشتم فکر میکردم و متوجه شدم که من اصلا در مورد عشق صحبت نکردم! واقعا چرا آدمها عاشق میشن؟ چرا بعضی ها نمیشن؟ چرا عشق میتونه زندگی ها رو نابود کنه؟

دین ها و مذهب های مختلف نظر های متفاوت در این موضوع دادن اما تقریبا تمامشون بشر رو به عاشق بودن دعوت کردند. این تا جایی پیش میره که در مسیحیت دلیل این که مسیح حاضر میشه به صلیب کشیده بشه اینه معرفی شده که آدم رو دوست داشته و اون همه عذاب کشیده تا گناهان انسان رو بشوره

اما چرا واقعا آدم عاشق میشه؟ عشق یک حس هست یا یک احساس؟ چه جوری متوجه میشیم که عاشق شدیم؟

این سوالها خیلی مهمه مخصوصا اینکه اونهایی که عاشق شدن و عشقشون رو از دست دادن دیگران رو توصیه میکنند به اینکه عاشق نشن بخاطر درد بعد از دل شکسته شدن، اما اونهایی که عاشق نشدن همه تلاششون رو میکنند که مزه ی عشق رو بچشن! جالبه

ظاهرا من همچین با معنی نمینویسم ! بعدا در بارش حرف میزنم. اما فکر کنید در باره اینکه عشق چیه و چرا عاشق میشیم؟

غمناک

دلم بازم گرفته. دوست داشتم بدونم که باید چی کار کنم

میدونم که نمیخوام اونی باشم که نمیخوام باشم اما ... میترسم نتونم که آخر اونجوری بشه

نکنه من اصلا نباید باهاش بجنگم و اجازه بدم اون جوری بشه اما اون وقت انتخاب چی میشه؟

اونوقت خواسته من چی میشه

آرزو داشتم بدونم باید چی کار کنم

آرزو

I stoped trying long time ago, but
it never makes me stop asking WHY!
I am Sad now, and again no one is around.
WHY!

رنج و شادی

مهم نبوده که من چی کار کنم و رفدارم چی باشه، این همیشه اینجوره بوده که تو شادی هام دیگران شریک بودن اما توی عذاب هام تنها خدم بودم

هیچ وقت کسی توی رنجم شریک نبوده و حتی اونهایی که به خاطرشون ناراحت هم بودم نمی فهمیدن که من ناراحتم

تا بوده چنین بوده، سعی کردم تغییرش بدم اما نشد. دیگه تلاش نمیکنم. از تلاش کردن خسته شدم. قبون کردمش اما میخوام یک سوال کنم و میدونم بی مورد هم نیست

چرا؟ چرا؟ و در آخر چرا!!؟

Mysterious Nights

معذرت که به زبان انگلیسی شد. نمیدونم این قطعه انگلیسی اومد، ببخشید

-----------------------------------------------------------------

Every night, when darkness spread through the blue sky from the east,
An unknown sense of doubt spread through my heart too.
I keen to question every manner of human life in the darkness of night.
Night make me feel black, what a pretty black too.
Sometimes, I think, I am falling in love with the dark nights.
Then suddenly something reminds me:
It can’t be! How could I fall in love?

Then as always, when I see you in the morning,
The feeling of doubt just fades away.
You fill me warm calm and certain.

Every now and then I ask myself:
Am I falling love with you?
So what does this feeling means?
What does it called? What am I? And what is happening to me?